Jaguar XJ 13

Η Jaguar XJ 13 ήταν ένα πρωτότυπο αγωνιστικό αυτοκίνητο που εξέλιξε η Jaguar για να αγωνιστεί στο Le Mans στα μέσα της δεκαετίας του 1960.

 

Τελικά δεν αγωνίστηκε και μόνο μία κατασκευάστηκε. Επισήμως δεν έχει εκτιμηθεί η αξία του συγκεκριμένου αυτοκινήτου, όμως το 1996 προσφέρθηκε σε πλειστηριασμό για το ποσόν των 7 εκατομμυρίων λιρών  ($11 εκατομμύρια δολάρια) από τους ιδιοκτήτες του.

Η Jaguar είχε ξεκινήσει την κατασκευή ενός V12 κινητήρα ήδη από το 1955, αποκλειστικά για αγώνες και αργότερα για τοποθετήθηκε στις εκδόσεις δρόμου. Σε αντίθεση με τον κινητήρα XK που σχεδιάστηκε για το δρόμο και αργότερα χρησιμοποιήθηκε σε αγωνιστικά αυτοκίνητα. Η σύλληψη ήταν απλή. Δύο εξακύλινδροι κινητήρες XK με ένα κοινό στρόφαλο, και τις κεφαλές των κυλίνδρων από αλουμίνιο. Ανάλογα βέβαια τροποποιήθηκαν οι εισαγωγές και εξαγωγές του κινητήρα. Ο πρώτος κινητήρας αυτού του είδους λειτούργησε για πρώτη φορά τον Ιούλιο του 1964.

Η ιδέα για ένα πρωτότυπο με τον κινητήρα στο κέντρο, υπήρχε από το 1960. Μόνο όμως μετά το 1965 άρχισε να κατασκευάζεται ένα τέτοιο όχημα και μόλις το Μάρτιο του 1966 κυκλοφόρησε. Το αλουμινένιο αμάξωμα είχε σχεδιάσει ο  Malcolm Sayer, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για την αεροδυναμική των αυτοκινήτων όπως η  Jaguar C-type, D-type, E-type και την XJS. Ο Sayer  χρησιμοποιούσε την εμπειρία του από την εταιρία Bristol Airplane Company και δανείζονταν αρκετές τεχνικές και κόλπα της βιομηχανίας αεροσκαφών.

Η XJ13 είχε τον κινητήρα στο κέντρο. Ένας κινητήρας 5000 λίτρων V12 ήταν τοποθετημένος πίσω από το κάθισμα του οδηγού, χρησιμοποιώντας ένα πεντα-τάχυτο κιβώτιο ZF και έναν άξονα που μετέδιδε την κίνηση στους πίσω τροχούς.

Η μπροστινή ανάρτηση ήταν παρόμοια με αυτή της  E-Type, μόνο που σε αντίθεση με την E-Type η XJ13 χρησιμοποιούσε καλύτερα ελατήρια. Στις πίσω αναρτήσεις ήταν όμοια με την  E-Type αν και σε διαφορετική διάταξη.

Η εξέλιξη της XJ13, αν και προσέχθηκε ιδιαίτερα από τους σχεδιαστές, δεν έγινε το ίδιο και με τους υπευθύνους διοίκησης της εταιρίας, κάτι που χειροτέρεψε όταν η Jaguar εξαγοράστηκε το 1966 από την BMC. Μέχρι εκείνη τη στιγμή η Ford είχε εξελίξει το 7000 λίτρων GT40, με αποτέλεσμα η XJ13 να θεωρηθεί ξεπερασμένη όταν το πρωτότυπο είχε πιά τελειώσει. Το πρωτότυπο αυτό δοκιμάστηκε στην MIRA και το Silverstone, πράγμα που αποκάλυψε ότι θα έπρεπε να γίνουν βελτιώσεις ώστε να γίνει ανταγωνιστικό. Το πρωτότυπο εγκαταλείφτηκε, αποθηκεύτηκε και δεν έγιναν άλλα παρόμοια

Το 1971 σειρά 3 E-type ήταν έτοιμη να βγει στην αγορά με τον πρώτο κινητήρα V12 της Jaguar σε αυτοκίνητο παραγωγής. Το διαφημιστικό τμήμα της εταιρίας ζήτησε τότε κάποια πλάνα της  XJ13 να τρέχει, για την αρχή του διαφημιστικού, που θα παρουσίαζε την νέα V12 E-Type. Στις 21 Ιανουαρίου 1971, η XJ13 στάλθηκε στην  MIRA για τα γυρίσματα με οδηγό τον Norman Dewis. Δυστυχώς, Οι τροχοί από Μαγνήσιο είχαν διαβρωθεί εσωτερικά και διαλύθηκαν. Το αυτοκίνητο έκανε αρκετές τούμπες και σχεδόν καταστράφηκε ολοσχερώς.  Ευτυχώς ο οδηγός, ο Norman Dewis δεν έπαθε τίποτα. Τα συντρίμμια του αυτοκινήτου αποθηκεύτηκαν πάλι.

Μερικά χρόνια αργότερα, ο Edward Loades ανακάλυψε τα συντρίμμια της XJ13 σε μια αποθήκη της Jaguar και έκανε μια προσφορά στον «Lofty» England, πρόεδρο τότε της Jaguar, πως η εταιρία του η Abbey Panels έπρεπε να ξαναστήσει το αυτοκίνητο αυτό. Το αυτοκίνητο ανακατασκευάστηκε, όσο το δυνατών πιο κοντά στο αυθεντικό, χρησιμοποιώντας ακόμη και τα καλούπια που είχαν χρησιμοποιηθεί για το πρωτότυπο. Το εγχείρημα κόστισε 1000 λίρες στην Jaguar. Η XJ13 τελικά έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο κοινό τον Ιούλιο 1973 όταν ο ίδιος ο «Lofty» την οδήγησε στο Silverstone κατά τη διάρκεια του Βρετανικού Grand Prix και πλέον βρίσκεται στην συλλογή της Jaguar Daimler.

 

Επιμέλεια: Τζαννέτος Παπαγεωργίου

 

Επιστροφή στη κορυφή της σελίδας