Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 60 η Alfa Romeo συναρμολογούσε στις εγκαταστάσεις της τα Dauphine και R8 της Renault για την ιταλική αγορά. Αυτοκίνητα που κατασκευάζονταν από την Alfa Romeo αλλά φτάνανε στην αγορά μέσω του δικτύου πωλήσεων των γάλλων κατασκευαστών. Μια συνεργασία που βοηθούσε την Alfa Romeo με την απασχόληση του εργατικού της δυναμικού ενώ η  Renault μπορούσε εύκολα να εισάγει τα αυτοκίνητά της στην Ιταλία.

Ήταν όμως απαραίτητο ηAlfa Romeo να κρατά και την παραγωγή της στα σύγχρονα ανταγωνιστικά επίπεδα της εποχής. Για να βοηθηθεί στην εξέλιξη της κατασκευής απευθύνθηκε στην  Γιαπωνέζικη Nissan. Οι δύο εταιρίες δούλεψαν μαζί για την εξέλιξη ενός οχήματος που θα αντικαθιστούσε του Alfasud όσο και το Nissan Cherry. Έτσι δημιουργήθηκε η εταιρία «Alfa Romeo & Nissan Autoveicoli (ARNA) SpA» με τις εγκαταστάσεις της στην Pratola Serra της Ιταλίας.

Το κοινό όχημα πουλήθηκε ως Nissan Cherry Europe (στην Ευρώπη), Nissan Pulsar Milano (στην Ιαπωνία) και ως Alfa Romeo ARNA. Βασισμένο στην σειρά της Nissan N12 Cherry, το αυτοκίνητο δανείζονταν τα μέρη του αμαξώματος της Nissan ενώ τα μηχανικά του μέρη ήταν από το Alfasud.
Όλως περιέργως, το σχεδιαστικό ιταλικό πρότυπο εγκαταλείφτηκε, χάριν των τυπικών ήπιων γιαπωνέζικων γραμμών. Ένα επιπλέων λάθος βήμα ARNA ήταν η απόφαση να χρησιμοποιήσουν τα όχι και τόσο αξιόλογα μηχανικά μέρη του Alfasud (σε σύγκριση με αυτά της Nissan). Μετά από αυτό η πορεία του αυτοκινήτου ήταν καταδικασμένη και απέτυχε εμπορικά, φτάνοντας μόνο στην έκδοση του μοντέλου του 1987. Με το πέρασμα των ετών το Alfa Romeo ARNA έχει μπει σε πολλές λίστες όπου αναφέρονται τα «χειρότερα αυτοκίνητα» όλων των εποχών.
Ενώ όμως το ARNA δανείζονταν τα μηχανικά μέρη του, το 'Sud εξελίχθηκε στο Alfa Romeo 33 στις αρχές της δεκαετίας του 80. Οι σχεδιαστές της Pininfarina βαλαν το χέρι τους στον σχεδιασμό της έκδοσης wagon του νέου μοντέλου, ενώ το hatchback είχε σχεδιαστεί από τον οίκο του Ermanno Cressoni.

Η εξεζητημένη έκδοση της Alfa Romeo η Alfetta, εξελίχθηκε στην δημοφιλή Alfa Romeo 75.

Κυκλοφόρησε στην Αμερική ως Milano, ενώ η 75 (όπως και η 33) χρησιμοποιούσε  πολλά εξαρτήματα από το μοντέλο που αντικατέστησε με ένα πιο μοντέρνο σχεδιασμό. Ως η τελευταία Alfa Romeo που παρήγαγε μόνη της η εταιρία, η 75 έθεσε ένα σημείο αναφοράς στην εξέλιξη και την ιστορία της Alfa Romeo.

Με τις αναπροσαρμοσμένες απαιτήσεις της εποχής, για εξ ολοκλήρου και από την αρχή σχεδιασμένα αυτοκίνητα η Alfa Romeo βρέθηκε μπροστά σε ένα αδιέξοδο. Η μόνη λύση ήταν η συνεργασία με άλλες μικρές εταιρίες για την εξέλιξη μιας κοινής πλατφόρμας. Στις αρχές λοιπόν της δεκαετίας του 80 η Alfa Romeo , η Fiat και η Saab συνεργαστήκαν και εξέλιξαν την πλατφόρμα Type Four, που θα γινόταν η βάση για την ναυαρχίδα, της κάθε εταιρίας ξεχωριστά.
Το 1984, η πολυτελής εκδόσεις της Fiat με το σήμα της Lancia παρουσίασαν τη Thema, ακολούθησε το 1985 η παρουσίαση της Saab 9000 και του Fiat Croma.

Ο Giorgetto Giugiaro της ItalDesign είχε βάλει το χέρι του στον σχεδιασμό και των τριών αυτοκινήτων και οι ομοιότητες ήταν εμφανείς. Η Alfa Romeo όμως, στράφικε για άλλη μια φορά στην Pininfarina.
Στο σαλόνι αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης το 1987, η Alfa Romeo παρουσίασε την 164.

Το πρώτο μεγάλο αυτοκίνητο της εταιρίας με μπροστινή κίνηση. Η 164 θα αποτελούσε τον δούρειο ίππο της εταιρίας για να εισέρθει στην αγορά της βορείου Αμερικής.
Μοιάζοντας πάρα πολύ με μια πραγματική Alfa Romeo (αρκετά διαφορετική από τα αντίστοιχα Lancia, Fiat, και Saab), η νέα ναυαρχίδα της εταιρίας περιελάμβανε τις εκδόσεις με τετρακύλινδρο κινητήρα και με τον V6, με αυτόματο ή χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων.

Το διάστημα της εξέλιξης της 164, η Alfa Romeo διέκρινε στον ορίζοντα τις πραγματικές ανάγκες της εταιρίας. Χρειάζονταν περισσότερη βοήθεια από αυτό το πρόγραμμα κοινής ανάπτυξης ώστε να επιβιώσει στο μέλλον. Η Ford Motor Company έκανε την πρόταση να αγοράσει ολόκληρη την εταιρία το Μάιο του 1986. Όταν αυτή η κίνηση έγινε γνωστή στα συνδικάτα των εργαζομένων, υπήρξε μεγάλη αντίδραση στο ενδεχόμενο η εταιρία να ελέγχεται από ξένα συμφέροντα.  Η αναζήτηση εσωτερικού αγοραστή θεωρήθηκε απαραίτητη και τελικά βρέθηκε η λύση της Fiat που εξαγόρασε την Alfa Romeo λίγο πριν την παρουσίαση της 164.

Η Fiat ξεκίνησε με την επανατοποθέτηση της Alfa Romeo στον αντίστοιχο ανταγωνισμό που θεώρησε εκείνη την εποχή, κόντρα στην γερμανική BMW, με τνε μοντέλα και την πλήρη γκάμα εκδόσεων της δεκαετίας του 90. Η 33 αντικαταστάθηκε από τις 145/146 βασισμένα στην πλατφόρμα Type C της Fiat.

Η 75 αντικαταστάθηκε από την 155 βασισμένη στην πλατφόρμα Type 2/3 της Fiat που υπήρξε η βάση για την αντικατάσταση και της Spider. Όσο για την 164, αυτή μετακόμισε στην πλατφόρμα Type E της Fiat. Με επικεντρωμένη την προσοχή στην αναδιοργάνωση της Alfa Romeo και την ποιοτική της αναβάθμιση, η εταιρία άρχισε να αλλάζει στο γύρισμα του. Η Alfa Romeo κέρδισε ακόμη και τον τιμητικό τίτλο του «European Car of the Year» (Ευρωπαϊκού αυτοκινήτου της χρονιάς) με τον αντικαταστάτη της 155, την  Alfa Romeo 156 του 1998.

Και ήταν τελικά άλλο ένα εγχείρημα της Fiat που σηματοδότησε την επιστροφή της Alfa Romeo στην πίσω κίνηση, με V8 κινητήρες, και την εισχώρηση της στην αγορά της Αμερικής. Βασισμένο σ’ ένα concept που παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 2003 στο σαλόνι αυτοκινήτου τα Φρανκφούρτης, η 8C Competizione (που δανείζονταν  το όνομά της από ένα από τα πλέον πετυχημένα προπολεμικά αγωνιστικά της Alfa στους αγώνες ταχύτητας, την 8C του 1930) μπήκε τελικά στην παραγωγή το 2007 με την βοήθεια της Maserati.

Κτισμένη πάνω σε μια  Maserati GranTurismo και με κινητήρα DOHC 4700 κυβικών σε V8 διάταξη, η 8C Competizione συναρμολογήθηκε σε έναν περιορισμένο αριθμό 500 κομματιών.

Μια ξεχωριστή έκδοση convertible ξεκίνησε στο τέλος του 2008 μετά το τέλος της κατασκευής των Coupe.

Στην αρχή της ιστοριας 1910 - 1953

Αρχική σελίδα